एउटा खुशीको कुरा

आज मेरो निम्ति एउटा खुशीको कुरा भएको छ।हामी जीवनमा ठुलै कुरा नभई खुशी हुन नै बिर्सिसकेका छौं। तीब्र रफ्तारमा अगाडि बढिरहेको हाम्रो आधुनिक समाजमा हामीले साना-साना कुराहरूमा गरेको प्रगति आज गौण लाग्छ। विशेष लक्ष्यबिनाको हाम्रो प्राप्तिले आज कुनै महत्व राख्न छोडिसकेको अवस्थामा आज एउटा सानो घटना म र मेरो परिवारको निम्ति अझ विशेष गरि मेरो छोराको निम्ति ठुलो कुरा भएको छ । कुरा के थियो भने मेरो कान्छा छोरा जन्मिदै लाक्टोजनयुक्त कुनै पनि दुग्ध पदार्थ मुखमै हाल्न नमिले अवस्थाको थियो। ऊ भर्खर ६ महिनाको मात्र हुँदा हामीलाई यस विषयमा पूर्व ज्ञान नभएकोले उसलाई फर्मुला दुध (बट्टाको दुध)ले धान्ने ज्यानै लिन आटेको थियो । उसलाई दुधको प्रशस्त हुँदाहुँदै मैले उसलाई एकदिन उसको आमाको दुध फ्रिजरबाट पगाल्न समय लागेकोले बट्टाको दुध दिएको थिएँ । धन्न, उसले एक घुट्कोमै खान मानेन । आकस्मिक कक्षमा उपचार गराउनु परेको थियो । आज दुई बर्ष पछि उसले आफै गाइको दुध खाने इक्छा गरेकोले मैले उसको दाइसंगै अलिकति दुध संगै चिरियोज दिएको थिएँ । उसले एक चम्चा मुखमा हाल्न लाग्दा म प्रार्थना गर्दै उसलाई हेर्दै थिएँ ।

बिगतमा उसले दुधको कुनै चिज छोएको खण्डमा वा उसको दाजुले टेबुलमा दुध पोखेको ठाउँमा उसले टेबुल सफा गरिसके पश्चात पनि छोइहालेको खण्डमा उसले त्यस हातले उसको मुखमा जहाँ-जहाँ छोयो, त्यता-त्यता रातो फोका आउँथ्यो । तर आज उसले दुध नै खाँदा पनि उ सामान्य नै थियो । यो मेरो निम्ति एउटा सुखद कुरा हो । बिगतमा उसले खाने इक्छा गरेर पनि कति कुराहरू उसको दाजुले खाएको टुलुटुलु हेरेर बस्नुपर्ने बाध्यता थियो । आज त्यो अवस्था भएन । उसले दुग्ध पदार्थ खानु सकेको मात्र यहाँ मुद्दा होइन तर आजीवन आफ्नो मनले चिताएको कुनै पनि दुग्ध आहार इक्छानुसार ग्रहण गर्न सक्ने हुनु र परिवार सँगै एक साथ सहभागी भै खान पाउनु मैले ठुलो कुरा मानेको छु ।